صلی الله علیک یا علی بن موسی الرضا (ع)

اومدی به پیشم یه روزی                                                   

گفتی بد حالم و ریشم یه روزی

من امام رضای مهربونترم                                                

من همیشه یار و همزبونتم

اومدی عهدایی بستی یادته؟                   

                                       دلتو به ضریح بستی یادته؟

زیر گنبدم نشستی یادته؟                                                    

چرا باز توبه شکستی یادته؟

اومدم توبه نمودم یادمه                                                     

راز دل با تو گشودم یادمه

سرود اشتی رو خوندم یادمه                                               

اما رو حرفم نموندم یادمه

رفتی از حرم به شهرت یادته؟                                            

آبروی منو بردی یادته؟

گله از چشم تو دارم میدونی؟                                               

با گناه بردی همه قرارم میدونی

میدونم که خیلی پستم آقا جون                                             

توبه هامو زودی شکستم آقا جون

تو که میدونی من ادم نمی شم                                             

چرا باز میگیری دستم اقا جون

تو به من ابرو میدی با وفا                                                 

پرده رو بدیم کشیدی هر کجا

منو بی وفا که ادم نمی شم                                                 

مهربونیت منو کرده بی حیا

میدونم ای عاشق رو سیهم                                                  

پرده تاب از دل تو یه نگهم

میدونم یه روز میای پیش خودم                                           

میدونم یه روز میای تو بغلم

میدونم هر چی که بد باشی ولی                                           

عاشق حسینی و یار علی

گرچه تو بی وفا وبی کرمی                                               

میدونم که سوخته مادرمی

تو رو با همه بدیهات می خرم                                            

روز محشر پیش زهرا می برم

میدونم یه رو ز به پیش من میای                                          

میدونم چقد ابالفضل رو میخوای

سرودایی که خوندی یادته؟                                                

رو دلت غمی نشوندی یادته؟

توی مسجد گوهرشاد دیدمت                                               

میون ناله و فریاد دیدمت

چشای قشنگ پر اشکتو، من                                               

دوس دارم مراقبش باش ، سینه زن

من نمیخوام تو گناه ببینمت                                                 

توی شهوت و تباه ببینمت

ولی باز منو فروختی یادته؟                                               

چشم به نامحرما دوختی یادته؟

حیف این عشق قشنگت گل من                                           

قول بده عاشق بشی ای سینه زن

آقا جون دیگه میخوام ادم بشم                                             

به تو و به مادرت محرم بشم

من غلط کردم حلالم کن آقا                                                 

من دیگه نمی شکنم دل شما

قول میدم به روی ماهت آقا جون                                         

به جون گنبد طلایت آقا جون

قول میدم به جون مادرت آقا                                               

قول میدم به خون پاک شهدا

همیشه عبد و غلامت می مونم                                            

به خدا کفتر بامت می مونم

قول میدم با تموم مردونگیم                                                

دیگه جز اسم تو چیزی نخونم

یا امام رضا ع مدد

سستی در نماز هجده بلا دارد:

البته منظورم اونهایی است که نماز می خونند اما سستی دارند نماز نخون ها که کارشون جداست

شش تا در دنیا

سه تا هنگام مرگ

سه تا در قبر

سه تا در قیامت

سه تا وقت عبور از صراط

اما در دنیا

 یک و دو - برکت از رزق و زندگیش برداشته می شود

سه - نور از صورتش بر می گردد

چهار - بهره ای از اسلام بی وی ندهند

 پنج - دعای صالحان در حقش مستجاب نگردد

شش -دعایش اجابت نشود

اما به هنگام مرگ

به ذلت جان دهد

تشنه شود بطوری که اگر تمام ابهای دنیا را بخورد سیراب نگردد

گرسنه شود بطوری که اگر تمام خوراکیهای دنیا را بخورد سیر نگردد

اما در قبر

غصه شدید و تاریکی

تنگی قبر و عذاب تا قیامت

محرومیت از بشارت ملائکه رحمت

اما در محشر

به صورت حیوان محشور می شود

نامه عملش را به دست چپ دهند

حسابش در محشر طولانی شود

اما بر پل صراط

خدا به او نظر رحمت نکند و از گناه پاکش نکند

عوضی و عذری از او نپذیرد

هزار سال برای حسابش نگاهش داردو سپس او را وارد جهنم کند

همه اینها مال کسانی است که نماز رو سبک بشمارند یعنی نماز اول وقت رو رها کنه و تنگ وقت نماز کنه و...

شیطان هزار مرتبه بهتر ز بی نماز

آن سجده را بر آدم نکرد و این بر خدا نکرد

بسم الله الرحمن الرحيم من عظائم توفيقات الله سبحانه ان وفق السلطان الاعظم مولى ملوك العرب و العجم صاحب النسب الطاهر النبوي و الحسب الباهر العلوي تراب اقدام خدام هذه الروضة المنورة الملكوتية مروّج آثار اجداده المعصومين السلطان ابن السلطان ابوالمظفر شاه عباس الموسوي الصفوي بهادرخان. فاستسعد بالمجيء ماشياّ على قدميه من دارالسلطنة اصفهان الى زيارة هذا الحرم الاشرف و قد تشرّف بزينة هذه القبة من خلّص ماله في سنة الف و عشر و تمّ في سنة الف و ستةعشر.

بنا براين، گنبدى كه اينك مشاهده مى شود، همان بنايى است كه حدود چهارصد سال از ساخت آن مى گذرد.
در سال 1084ق و در زمان شاه سليمان صفوى ، به دنبال وقوع زمين لرزه، به گنبد مطهر نيز آسيبهايى وارد آمد و شمارى از خشتهاى طلايى آن از جا كنده شد. وى دستور داد تا گنبد بازسازى شود و كتيبه اى بر آن افزوده گردد كه اين رخداد را حكايت نمايد. اين كتيبه اكنون به صورت چهار ترنج در اطراف گنبد مطهر ديده مى شود. متن كتيبه يادشده چنين است:

من ميامن منن الله سبحانه الذي زين السماء بزينة الكواكب و رصع هذه القباب العلى بدرر الدراري الثواقب ان استسعد السلطان الاعدل الاعظم و الخاقان الاكرم الافخم اشرف ملوك الارض حسبا و نسبا و اكرمهم خلقا و ادبا مروج مذهب اجداده الائمة المعصومين و محيي مراسم آبائه الطيبين الطاهرين السلطان بن السلطان شاه سليمان الصفوي الموسوي بهادرخان بتذهيب هذه القبة العرشية الملكوتية و تزيينها و تشرّف بتجديدها و تحسينها اذا تطرق اليه الانكسار و سقطت لبناتها الذهبية التي كانت تشرق كالشمس في رابعة النهار بسبب حدوث الزلزلة العظيمة في هذه البلدة الكريمة في سنة اربع و ثمانين و الف و كان هذه التجديد الجديد في سنة ثمانين و الف. كتبه محمدرضا امامي.

در سال 1353 شمسى خشتهاى طلايى گنبد كه شفافيّت خود را از دست داده بود، برداشتند و پس از رنگ آميزى مجدّد آن با آب طلا، آن را در جاى خود قرار دادند.

ابعاد گنبد به اين شرح است:
ارتفاع از كف حرم تا زير سقف گنبد درونى 8/18 متر
ارتفاع از كف حرم تا بالاى گنبد طلاى بيرونى 20/31 متر
ارتفاع از اوّل طلاكارى تا تيزه گنبد 40/16 متر
ارتفاع سر طوق گنبد 50/3 متر
محيط خارجى 10/42 متر

صلی الله علیک یا علی بن موسی الرضا روحی و جسمی لک الفدا بابی انت و امی و مالی و اسرتی و جیرانی و اخواتی  المومنین و المومنات و اخوانی و اعمامی و اخوالی و خالاتی و عماتی و اجدادی و جداتی و اولادهم و ذراریهم و ازواجی و ذریاتی و اقربایی و اصدقایی و جیرانی و اخوانی فیک من اهل مشرق و المغرب و لجمیع اهل مودتی من المومنین و المومنات و المسلمین و المسلمات الاحیا منهم و الاموات و لجمیع من علمنی خیرا و تعلم منی

می دونی ترجمه اش چی می شه :

امام رضا سلام بر تو با د

امام رضا روح و جسم و مالم ؛ پدر و مادرم ؛ برادرانم و خواهرانم مومن و مومنه ؛همسایگانم ؛ عمو و دایی و خاله و عمه اجدادم و جده هایم و فرزندان آنها و نزاد انها و همسرانم و نژادم و خویشانم و دوستانم و همسایه های من و برادرانم در شرق و غرب وهمه دوستانم مومن و مومنه مسلم و مسلمه ؛ مرده و زنده انها و هر که به من چیزی اموخت و یا از من اموخت همه آنها الهی فدای تو باد

نه فدای تو باد فدای یه تار موی تو

فدای کبوترای تو

الا غریب که درد غریب می دانی کجایی ؟

مولای من سرور من آقای من : دلم برا حرمت تنگ شده امام رضا خوب خوب خوب می دونم چقدر گناه کردم همه رو پوشوندی گفتی اون نبوده

چقدر در خونه ات بد کردم باز صدام زدی گفتی بیاد ادم می شه

امام رضا

دلم می خواد از اینجا تا کنج حرمت پر بکشم بیام تو حرمت داد بزنم ناله کنم فقط رضا رضا کنم

امام رضا هیچی جز عشق تو ندارم اون قدر در می زنم این خونه رو تا ببینم روی صاحب خونه رو

امام رضا

کاش می شد بیام حرمت دلم خیلی گرفته است دلم پر می کشه

اخه تو

حج منی ؛ کربلای من ؛ بهشت منی ؛ عشق منی ؛ نجف و کاظمین منی ؛

امام رضا

صحن های حرمت : صفا و مروه ی منه

اب سقاخونه تو ؛ اب زمزم منه

چراغ های سبز حرم ؛ گنبد خضرای منه

اما امام رضا برا هر چی بتونم مثال بیارم برا بقیع مادر نمی تونم مثال بیارم

پس می گم

ای کبوتر که پر می زنی دور گنبد طلا * تو که پرواز می کنی تو حرم امام رضا

من کبوتر بقیعم  با تو خیلی فرق دارم جای گنبد به روی خاکها سر می زارم

ای کبوتر که می سوزه صد تا چراغ دور تا دورت

من کبوتر بقیعم ......

ای امام رضا

امدم قبر تو را بوسیدم و رفتم به امیدی که شب اول قبر بیایی به کنارم

الهی صد بار بمیرم که تو یک بار بیایی

قربون کبوترای حرمت

قربون این همه لطف و کرمت ** قربون قدمت هات اقا

گفته ای که هر کی بیاد به پا بوسم

تو سه جا به دادش می رسم

.....

امام رضا من این چیزا رو نمی خوام

امام رضا من خودتو می خوام خود خود خودتو

اما هر کی که بره زیارت و امام رضا بازدیدشو نیایند بدونید مشکل از خودشه نه از مولا

هر کی سلام کرد جواب نشنید مشکل از خودشه نه از مولا

خوشم که یک شبه مهمان شدم سر کویت

هزار شکر که صد ساله هم دعا گویت

مزاحمت نشوم گر مراحمم گردی

ز یک نگاه تو یک عمر دل دعا گویت

حدیث آن همه دل تنگیم نگویم باز

نگفته اگهی از سر سالک کویت

من زایر حرمم ؛ که طالب وصال تو ام

که کاش باز ببینم جمال دلجویت

چه خوب در به درم کو به کوی خود کردی

تو ضامنی و من اهو پناه بر خویت

الا حقیقت قبله به قامتت تکبیر

نماز دل بگذارم به طاق ابرویت

دلم برا حرمت برا صحن گوهرشاد تو تنگه مولا

امام رضا

ز بوی حرمت مرده زنده شود * تو یی که کریم و رئوفی مولا جان

ادخل یا الله

ادخل یا رسول الله

ادخل یا علی بن ابی طالب امیر المومنین

ادخل یا فاطمه الزهرا سیده النسا العالمین

ادخل الائمه الهدی

ادخل یا علی بن موسی الرضا

باذن الله و اذن رسوله و اذن ملائکه المقربین ........

امام رضا

رضاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

اللهم الرزقتی زیاره مولا علی بن موسی الرضا علیه السلام فی عامی هذا و فی کل عام

امام رضا می خوام اخه ماه رمضون بیام خودت کمک کن بتونم دلم یه ذره شده

پر می کشه ای کربلای من

اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند

جان به قربان تو شاها که حج فقرایی

مهر تو را به مهر درخشان نمی دهم

جز عشق تو به سینه سوزان نمی دهم

ای اعتکاف در حرمت روح زندگی

خاک تو را به تخت سلیمان نمی دهم

ای بهترین مولفه ی راه بندگی

بی تو بها به هیچ مسلمان نمی دهم

من زائر بهشت خراسانم از ازل

صدها بهشت را به خراسان نمی دهم

هر گوشه از ضریح تو دارد هزار حسن

این گوشه را به باغ و گلستان نمی دهم

ای آب جامهای تو نوشیدنی ترین

این باده را به جام جم ارزان نمی دهم

من آرزو به گو ز دنیا نمی روم

بی عرض خیر مقدم تو جان نمی دهم

اشک روان به غربت تو گریه می کند

این گریه را به بارش باران نمی دهم

مداحی جدید وبلاگ

دلت را خانه من كن , مصفا كردنش با من

بيا در قطره اشكي كه من هستم خريدارش

اخلاق رضوی

كتاب: سيره معصومان، ج 5، ص 148

نويسنده: سيد محسن امين   ترجمه: على حجتى كرمانى

حلم: در شناخت‏حلم آن حضرت، شفاعت وى در نزد و مامون در حق جلودى كافى است جلودى كسى بود كه به امر هارون رشيد به مدينه رهسپار شد تا لباس زنان آل ابو طالب را بگيرد و بر تن هيچ يك از آنان جز يك جامه نگذارد. وى همچنين بر بيعت مردم با امام رضا (ع) انتقاد كرد. پس مامون او را به حبس افكند و بعد از آن كه پيش از وى دو تن را كشته بود او را خواست. امام رضا (ع) به مامون گفت: اى امير مؤمنان! اين پيرمرد را به من ببخش!جلودى گمان برد كه آن حضرت مى‏خواهد از وى انتقام گيرد. پس مامون را سوگند داد كه سخن امام رضا (ع) را نپذيرد مامون هم گفت: به خدا شفاعت او را درباره تو نمى‏پذيرم و دستور داد گردنش را بزنند.

تواضع: در بخش صفات و اخلاق آن حضرت از قول ابراهيم بن عباس نقل است که: چون امام رضا (ع) تنها بود و براى او غذا مى‏آوردند آن حضرت غلامان و خادمان و حتى دربان و نگهبان را بر سر سفره‏اش مى‏نشاند و با آنها غذا مى‏خورد. همچنين از ياسر خادم نقل شده است كه گفت: چون آن حضرت تنها مى‏شد همه خادمان و چاكران خود را جمع مى‏كرد، از بزرگ و كوچك، و با آنان سخن مى‏گفت. او به آنان انس مى‏گرفت و آنان با او. كلينى در كافى به سند خود از مردى بلخى روايت مى‏كند كه گفت: با امام رضا (ع) در سفر به خراسان همراه بودم. پس روزى خواستار غذا شد و خادمان سيه چرده خود را نيز بر سفره خود نشاند يكى از يارانش به او عرض كرد: اى كاش غذاى اينان را جدا مى‏كردى. فرمود: پروردگار تبارك و تعالى يكى است و مادر و پدر هم يكى. و پاداشها بسته به اعمال و كردارهاست.

اخلاق نيكو: در بخش صفات آن حضرت از ابراهيم بن عباس نقل است که: امام رضا (ع) با سخن هرگز به هيچ كس جفا نكرد و كلام كسى را نبريد تا مگر شخص از گفتن باز ايستد. و حاجتى را كه مى‏توانست ‏برآورده سازد رد نمى‏كرد. پاهايش را دراز نمى‏كرد و هرگز روبه روى كسى كه نشسته بود، تكيه نمى‏داد و هيچ كس از غلامان و خادمان خود را دشنام نمى‏داد. هرگز آب دهان بر زمين نمى‏افكند و در خنده‏اش قهقهه نمى‏زد بلكه تبسم مى‏نمود. كلينى در كافى به سند خود نقل كرده است كه مهمانى براى امام رضا (ع) رسيد. امام شب در كنار مهمان نشسته بود و با وى سخن مى‏گفت كه ناگهان وضع چراغ تغيير كرد. مرد مهمان دستش را دراز كرد تا چراغ را درست كند ولى امام او را از اين كار بازداشت و خود به درست كردن چراغ پرداخت و كار آن را راست كرد. سپس فرمود: ما قومى هستيم كه ميهمانان خود را به كار نمى‏گيريم. همچنين در كافى به سند خود از ياسر و نادر خادمان امام رضا (ع) نقل شده است گفتند: ابو الحسن، صلوات الله عليه، به ما فرمود: اگر من بالاى سرتان بودم و شما خواستيد از جا برخيزيد، در حالى كه غذا مى‏خوريد برنخيزيد تا از خوردن دست‏بكشيد و بسيار اتفاق مى‏افتاد كه امام بعضى از ما را صدا مى‏زد و چون به ايشان گفته مى‏شد آنان در حال خوردن هستند، مى‏فرمود: بگذاريدشان تا از خوردن دست‏ بكشند.

كرم و سخاوت: هنگام ذكر اخبار مربوط به ولايت عهدى آن حضرت است  كه يكى از شاعران به نام ابراهيم بن عباس صولى به خدمت آن حضرت آمد و امام به او ده هزار درهم داد كه نام خودش بر آن ضرب شده بود. همچنين آن حضرت به ابو نواس سيصد دينار جايزه داد و چون جز آن، مال ديگرى نداشت استر خويش را هم به وى بخشيد. و نيز به دعبل خزاعى ششصد دينار جايزه داد و با اين وجود از وى معذرت هم خواست.

در مناقب از يعقوب بن اسحاق نوبختى نقل شده است كه گفت: مردى به ابو الحسن رضا (ع) برخورد كرد و گفت: به قدر مردانگى‏ات بر من ببخش. امام گفت: به اين مقدار ندارم. مرد گفت: به قدر مردانگى خودم ببخش. امام فرمود: اين قدر دارم. سپس فرمود: اى غلام دويست دينار به او بده.

همچنين در مناقب از يعقوب بن اسحاق نوبختى نقل شده است كه امام رضا (ع) تمام ثروت خود را در روز عرفه تقسيم نمود. پس فضل بن سهل به وى گفت: اين ضرر است. امام فرمود: بل سود و بهره است. چيزى را كه پاداش و كرامت‏بدان تعلق مى‏گيرد ضرر محسوب مكن.

كلينى در كافى به سند خود از اليسع بن حمزه نقل كرده است كه گفت: در مجلس ابو الحسن رضا (ع) بودم. مردم بسيارى به گرد آن حضرت حلقه زده بودند و از وى درباره حلال و حرام پرسش مى‏كردند كه ناگهان مردى بلند قامت و گندمگون داخل شد و گفت: السلام عليك يا بن رسول الله. من يكى از دوستداران تو و پدران و نياكان تو هستم، من از حج‏باز مى‏گردم و خرجى خود را گم كرده‏ام و با آنچه همراه من است نمى‏توانم به يك منزل هم برسم، پس اگر صلاح بدانى كه مرا به ديارم روانه كنى كه براى خدا بر من نعمتى داده‏اى و اگر به شهرم رسيدم آنچه از تو گرفته‏ام به صدقه مى‏دهم. امام (ع) به او فرمود: بنشين خدا تو را رحمت كند. آنگاه دوباره با مردم به گفت و گو پرداخت تا آنان پراكنده شدند و تنها سليمان جعفرى و خيثمه و من مانده بوديم پس امام فرمود: اجازه مى‏دهيد داخل شوم سليمان گفت: خداوند فرمان تو را مقدم داشت. پس امام برخاست و به اتاقش رفت و لختى درنگ كرد و سپس بازگشت و در را باز كرد و دستش را از بالاى در بيرون آورد و پرسيد: آن خراسانى كجاست؟پاسخ داد: من اينجايم. فرمود: اين دويست دينار را برگير و در مخارجت از آن استفاده كن و بدان تبرك جو و آن را از جانب من به صدقه بده. اكنون برو كه نه من تو را ببينم و نه تو مرا. مرد بيرون رفت. سليمان به آن حضرت عرض كرد: فدايت‏شوم بخشش بزرگى كردى و رحمت آوردى، پس چرا چهره از او پوشاندى؟فرمود: از ترس آن كه مبادا خوارى خواهش را در چهره او ببينم. مگر اين سخن رسول خدا را نشنيدى كه مى‏گويد: آن كه به نهان نكويى آورد با هفتاد حج ‏برابرى مى‏كند و آن كه پليدى و زشتى را اشاعه مى‏دهد، مخذول و خوار است و كسى كه در نهان گناه كند، آمرزيده است. آيا سخن اول را نشنيده‏اى كه مى‏گويد:

متى آته لا طلب حاجة

رجعت الى اهلى و وجهى بمائه ⁽¹⁾

ششم، فراوانى صدقات: از ابراهيم بن عباس است که: امام رضا (ع) بسيار نكويى مى‏كرد و در نهان صدقه مى‏داد و بيشتر اين عمل را در شبهاى تاريك به انجام مى‏رساند.

پى‏نوشت:

1 - هرگاه بيايم نزد او تا حاجتى طلب كنم به سوى خانواده‏ام بازمى‏گردم در حالى كه صد دينار دارم.